آن از همديگر متاثر مىشوند لذا در درمان بيمارى نبايد فقط به بعد جسمانى فرد توجه نمود در اين خصوص دكتر فرانكل بنيانگذار مكتب معنادرمانى مىگويد : ( پزشك نبايد براى رفع نا اميدى فردى كه با مشكلات روحى دست‌وپنجه نرم مىكند از داروهاى آرام‌بخش استفاده كند . بهتر است با ابزار روان‌درمانى ، براساس تعابير و اصلاحات اسلامى ، بكوشد براى بيمار تكيه‌گاهى روحانى ايجاد كند . ) 5 - كنترل يا سركوب علايم بيمارى به جاى درمان علت آن ، طب كلاسيك با ديدگاه جزءنگر خود ، بيمارى را صرفا مجموعه‌اى از علايم و نشانه‌ها مىداند و چون به ذهن و روان كه احاطه كامل بر جسم دارد توجه لازم را ندارد ، ريشه بيمارى را بر جسم فرد دانسته و تلاش خود را صرف كنترل علايم درگيركننده آن مىكند كه اين يك نوع علامت درمانى است نه علت درمانى كه از نظر اخلاقى كار خيلى غلطى است مانند تجويز داروهاى آرام‌بخش و ضد افسردگى ، كورتيكوتراپى يعنى درمان با داروهاى كورتونى و يا سركوب سيستم ايمنى بدن به جاى درمان واقعى . 6 - جراحىهاى غير ضرورى و سودجويانه و هزاران مثال ديگر كه از اين نوع جراحيها برداشتن كيست و برداشتن رحم ( هيستركتومى ) مىباشد كه در اين خصوص ايوان ايليچ مىگويد : ( درباره‌ى مسئله رحم‌بردارى ، يك پزشك آمريكايى به نام « James C . Doyle » گزارشى انتشار داده و آشكار كرده است كه در عرض يك سال ، در 35 بيمارستان خصوصى لوس آنجلس 6284 رحم از شكم زنان برداشته شده است طبق گزارش خود جراحان 819 بيمار بدون كوچكترين عارضه‌اى در رحم تحت عمل جراحى قرار گرفته و رحم سالم خود را از دست داده‌اند . قريب نصف زنان عمل شده ( 2 / 48 % ) فقط كمردرد داشته و در 6 / 5 % موارد اصلا دردى وجود نداشته است پس از عمل جراحى آشكار شده است كه 30 % زنان جوان احساس عاطفى خود را از دست داده‌اند . بررسىهايى كه پس از عمل جراحى انجام گرفته نشان داده است در مورد 2494 نفر ( 40 % ) اصلا ضرورتى به عمل نبوده است . خلاصه هر چه به دستشان برسد از بدن جدا مىكنند )